Hatay ili'nde, Antakya merkez ilçesine bağlı belde. Yüzlerce yıllık bir yerleşim yeridir. Tarihsel adı 'Defne' veya 'Daphne' olarak bilinmektedir.
Harbiye, E-91 karayolu üzerinde bulunur ve Antakya şehir merkezinden 7 km mesafededir. E-91 karayolu, Harbiye'den 55 km sonra Suriye sınırından geçip Ortadoğu'ya uzanır.
Harbiye belediyesi Hatay'ın anavatana katıldığı 1939 yılında kurulmuştur.
Nüfusu 32 bin civarındadır ve bütünüyle kuzey Arapları'ndan oluşmaktadır.
Halk, Arapça dilinin kısmen yerelleşmiş ve kreol haline gelmiş bir şeklini kullanmaktadır. Özellikle Arapça okuma ve yazma bilmeyen genç nüfusun günlük konuşmalarda kullandığı bu Arapça'nın içinde, Arapça fonetik ve söyleniş kurallarına uygun hale getirilerek telaffuz edilen birçok Türkçe kelime vardır. Arapça'nın dejenerasyonu ve günlük yaşamda kullanılabilirliğinde giderek artmakta olan yetersizlik, beldede anadilin özüne uygun korunması ve kullanılması konusunda girişimler yapılması gerektiğini ortaya koymaktadır.
Yeşil alanlarının fazla olması ve şelalelerinin güzelliği ile ünlenmiş olan Harbiye, konumu itibari ile Ortadoğu’yu Türkiye’ye bağlayan yol üstünde bulunduğundan bu ülkelerden gelen turistlerin hem uğrak yeri, aynı zamanda konaklama ve eğlence yeridir. Oteller (ikisi işletme belgeli olmak üzere toplam 5 adet otel bulunmaktadır) ve çok sayıda pansiyon yanında, halkın bir kısmı evlerininin bir kısmını yaz mevsiminde turistlere kiraya vermektedir.
Harbiye beldesinde yumuşak iklim sayesinde her türlü sebze ve meyve yetişmektedir. Sebze tarımı genellikle ihtiyaca yönelik yapılmakta iken, meyvecilik (erik, nar ve hurma başta olmak üzere) ticari bir artı değer sağlamaktadır. Harbiye beldesi ve çevresindeki yerleşim yerlerinde zeytincilik ve zeytin yağı üretimi de önemli bir tarımsal uğraştır.
Harbiye el sanatları bakımından önemli bir beldedir. Heykel oymacılığı bir hayli ileri durumdadır. El tezgahlarında ipek kumaş ve giyim eşyası üretimi de devam etmektedir.